Polskie Siły Zbrojne.html

Ta sekcja wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w niej poprawić: dodać informacje, zweryfikować ilość uzbrojenia.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować
Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

SZ RP
Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polski
Państwo	Polska
Historia
sformowanie	12 października 1918
pierwszy dowódca	gen. Tadeusz Rozwadowski
święto	15 sierpnia
Dane podstawowe
wiek poboru	zniesiony
aktualny dowódca	Najwyższy zwierzchnik SZ RP Lech Kaczyński Minister Obrony Narodowej Bogdan Klich Szef Sztabu Generalnego WP Franciszek Gągor
podporządkowanie	Ministerstwo Obrony Narodowej
liczebność	124 000
Wojskowy budżet
kwota	23 625 382 000 zł.

Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej, nieoficjalnie Wojsko Polskie - struktura obronna Państwa Polskiego.

SZ RP stoją na straży suwerenności Narodu Polskiego oraz jego bezpieczeństwa i pokoju. Mogą brać udział w zwalczaniu klęsk żywiołowych, działaniach antyterrorystycznych, akcjach poszukiwawczych, a także ratowania życia ludzkiego. Biorą też udział w oczyszczaniu terenów z materiałów niebezpiecznych pochodzenia wojskowego i unieszkodliwiają je. ^[1].

Zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi sprawuje prezydent RP, a ogólne kierownictwo zapewnia Minister Obrony Narodowej.

edytuj Historia WP po roku 1918

edytuj Wojna polsko-bolszewicka

Wojna polsko-bolszewicka rozpoczęła się 14 lutego 1919 starciem koło miasteczka Mosty na Białorusi. Wtedy to siły polskie starły się z Armią Czerwoną. Na początku marca formacje zgrupowań polskich przeszły do akcji zaczepnej, opanowały na wschodzie Słonim (2 marca) i Pińsk (5 marca), a na północy dotarły pod Lidę, gdzie zatrzymały się na kilka tygodni. Dalsze decyzje w sprawie działań na wschodzie zostały podjęte w pierwszej dekadzie kwietnia, zgodnie z wolą Józefa Piłsudskiego, który uznał konieczność przejęcia inicjatywy na Ukrainie.

Piłsudski podjął decyzję o wyruszeniu na Kijów. 28 kwietnia, wojska polskie stanęły na linii: Czarnobyl-Koziatyń-Winnica-granica rumuńska. Po tygodniowym odpoczynku wojska polskie stanęły u bram Kijowa, nie napotykając żadnego oporu nieprzyjaciela. 3 maja żołnierze wojska polskiego wzięło do niewoli oficera radzieckiego. Następnego dnia, Armia Czerwona zaczęła śpiesznie opuszczać Kijów, a Wojsko Polskie przedefilowało ulicami Kijowa. Do poważniejszych starć doszło na moście spinającym Dniepr, lecz po krótkiej wymianie ognia polscy żołnierze przeszli przez rzekę i zajęli lewobrzeżny przyczółek sięgający 15 km w głąb terytorium wroga. Po raz pierwszy od 250 lat wojsko polskie przeszło triumfalnie przez Złote Wrota Kijowa. Cała prawobrzeżna Ukraina została wzięta kosztem 150 zabitych i 300 rannych.

Na przełomie czerwca i lipca Armia Czerwona przeszła do ofensywy, przełamując Polski front. W sierpniu 1920 Rosjanie dotarli do Lwowa, a następnie wyruszyli w kierunku Warszawy. Jednym z ważniejszych epizodów bitwy warszawskiej było zdobycie przez kaliski 203 Pułk Ułanów jednej z dwóch sowieckiej radiostacji. Posłużyły one do rozszyfrowania przyszłych działań wojennych Rosjan.

16 sierpnia 1920 rozpoczęło się uderzenie polskiej 4. Armii znad Wieprza na tyły sowieckich armii atakujących Warszawę. Po przełamaniu słabej obrony Grupy Mozyrskiej, jednostki polskie praktycznie bez oporu wyszły na linię Bugu. W tym samym czasie reszta wojsk polskich przeszła do kontrofensywy na całej długości frontu. 5 Armia znad Wkry uderzyła na XV i III Armie bolszewickie. Wskutek wspomnianego wyżej braku łączności z dowództwem i zmęczenia żołnierzy, większa część wojsk sowieckich przeszła do nieskoordynowanego odwrotu. III korpus kawalerii Gaj-Chana oraz część 4. i 15. armii (6 dywizji) nie mogąc się przebić na wschód 24 sierpnia 1920 przekroczyła granicę niemiecką i została internowana na terytorium Prus Wschodnich.

W wyniku bitwy warszawskiej straty strony polskiej wyniosły: ok. 4500 zabitych, 22 tys. rannych i 10 tys. zaginionych. Szkody wyrządzone sowietom nie są znane. Przyjmuje się, że ok. 25 tys. bolszewików poległo lub było ciężko rannych, 60 tys. trafiło do polskiej niewoli, zaś 45 tys. zostało internowanych przez Niemców.

edytuj II wojna światowa

Ta sekcja wymaga dopracowania zgodnie z zaleceniami edycyjnymi.
Należy w niej poprawić: dodać informacje.
Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu w sekcji Dopracować
Po wyeliminowaniu wskazanych powyżej niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

edytuj Ludowe Wojsko Polskie

Za początek Ludowego Wojska Polskiego uważa się rok 1949^{potrzebne źródło}, kiedy to na stanowisko ministra obrony narodowej powołany został Konstanty Rokossowski. Przyczynił się on do sformowania: czterech dowództw korpusów armijnych, dwóch dowództw korpusów lotniczych, dziesięciu dywizji lotniczych, dwie dywizji zmechanizowanych, siedmiu dywizji piechoty, pięciu dywizji artylerii przeciwlotniczej, trzech brygad artylerii przeciwpancernej, trzech brygad przeciwdesantowych oraz sześciu pułków czołgów.

W okresie PRL, Ludowe Wojsko Polskie uczestniczyło w tłumieniu protestów robotniczych i wystąpień niepodległościowych, m.in. w czasie wydarzeń poznańskiego czerwca 1956, dowodzący wówczas jednostkami LWP gen. Stanisław Popławski był bezpośrednio odpowiedzialny za śmierć 74 osób i ponad 500 rannych demonstrantów. LWP brało także udział w pacyfikacji Wybrzeża w grudniu 1970, rozkaz do włączenia się jednostek wojska do tłumienia wystąpień robotniczych wydał wówczas gen. Wojciech Jaruzelski. LWP brało również udział w agresji na Czechosłowację w 1968, w ramach tzw. operacji "Dunaj", propagandowo przedstawianej jako interwencja "w obronie zdobyczy socjalizmu".

W 1981 jednostki LWP uczestniczyły także w pacyfikacji opozycji antykomunistycznej, po wprowadzeniu w dniu 13 grudnia 1981 stanu wojennego. W dniu ogłoszenia stanu wojennego w bezpośrednich działaniach wzięło udział 70 000 żołnierzy, 1750 czołgów, 1400 pojazdów opancerzonych, 500 wozów bojowych, oraz kilka tysięcy samochodów wojskowych (ok. 9000 razem z pojazdami milicyjnymi).

W marcu 1982, zwolniono do rezerwy żołnierzy tzw. III rocznika, których wcześniej zatrzymano w wojsku w związku z planowanym wprowadzeniem stanu wojennego. Wówczas gen. Wojciech Jaruzelski nakazał podwyższyć o 25% limit mianowań na stopień pułkownika LWP, co spowodowało ogromne przerosty w korpusie osobowym armii.

edytuj Wojsko Polskie po roku 1989

Od 1989 wojsko polskie przechodzi gruntowną modernizację. Wymieniany jest przestarzały sprzęt wojskowy, oraz likwidowany jest pobór. Co roku zwiększany jest także budżet MON-u (co roku średnio o 10%). Rocznie zwiększa się również liczba żołnierzy zawodowych. Od 2005 do uzbrojenia Polski stopniowo dołączają myśliwce F-16, pojazdy KTO Rosomak, śmigłowce SW-2 oraz rakiety SPIKE. Siły zbrojne RP ponadto biorą udział w wielu misjach zagranicznych.

edytuj Zadania i struktura Sił Zbrojnych RP

Prezydent Lech Kaczyński dokonuje przeglądu oddziałów Wojska Polskiego przed defiladą w dniu Święta Wojska Polskiego 15 sierpnia 2007 w Warszawie

Polski żołnierz w Iraku

Struktura polskich wojsk lądowych

edytuj Zadania

"Siły Zbrojne Rzeczypospolitej Polskiej służą ochronie niepodległości państwa i niepodzielności jego terytorium oraz zapewnieniu bezpieczeństwa i nienaruszalności jego granic. Siły Zbrojne zachowują neutralności w sprawach politycznych oraz podlegają cywilnej i demokratycznej kontroli."

"Siły Zbrojne ponadto mogą brać udział w zwalczaniu klęsk żywiołowych i likwidacji ich skutków, działaniach antyterrorystycznych, akcjach poszukiwawczych oraz ratowania życia ludzkiego, a także w oczyszczaniu terenów z materiałów wybuchowych i niebezpiecznych pochodzenia wojskowego oraz ich unieszkodliwianiu."

edytuj Struktura i dowodzenie

Najwyższym zwierzchnikiem Sił Zbrojnych jest Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej. W czasie pokoju Prezydent Rzeczypospolitej sprawuje zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej.

Całokształtem działalności Sił Zbrojnych w czasie pokoju kieruje Minister Obrony Narodowej. Swoje zadania minister wykonuje przy pomocy Ministerstwa Obrony Narodowej, w skład którego wchodzi Sztab Generalny Wojska Polskiego.

Siłami Zbrojnymi, w czasie pokoju, w imieniu Ministra Obrony Narodowej, dowodzi szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, który pod względem pełnionej funkcji jest najwyższym żołnierzem w czynnej służbie wojskowej.

W czasie wojny Siłami Zbrojnymi oraz innymi podporządkowanymi jednostkami organizacyjnymi dowodzi Naczelny dowódca sił zbrojnych, który jest mianowany przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej i podlega mu bezpośrednio.

edytuj Skład

W skład Sił Zbrojnych wchodzą jako ich rodzaje:

Wojska Lądowe,

Siły Powietrzne,

Marynarka Wojenna

Wojska Specjalne.

Rodzaje Sił Zbrojnych składają się z jednostek wojskowych i związków organizacyjnych różnych rodzajów wojsk i służb.

W skład Sił Zbrojnych wchodzi również Żandarmeria Wojskowa jako ich wyodrębniona i wyspecjalizowana służba.

Odrębnym element Sił Zbrojnych (poza strukturami rodzajów wojsk) jest również Dowództwo Garnizonu Warszawa w skład którego wchodzą jednostki zabezpieczenia stołecznego garnizonu oraz kilka innych jednostek na terenie kraju (głównie łączności i dowodzenia). W razie ogłoszenia powszechnej lub częściowej mobilizacji oraz w razie wojny częścią Sił Zbrojnych stają się Służba Kontrwywiadu Wojskowego i Służba Wywiadu Wojskowego.

Minister Obrony Narodowej sprawuje nadzór nad Akademią Obrony Narodowej w Warszawie.

W dniu 1 października 2007 SZ RP liczyły ok. 155 000 żołnierzy w czynnej służbie.

Według danych Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON, w dniu 1 października 2007 w WP pełniło służbę ok. 95.000 żołnierzy zawodowych, w tym ok.:

155 generałów,
30 000 oficerów,
50 000 podoficerów zawodowych,
15 000 szeregowych zawodowych.

edytuj Misje zagraniczne

Zobacz więcej w osobnym artykule: Wojsko Polskie w misjach pokojowych.

Afganistan: ISAF - 1600 żołnierzy (w tym 8 poniosło śmierć)
Liban: UNIFIL - 470 żołnierzy (w tym 7 poniosło śmierć)
Wzgórza Golan, Syria: UNDOF - 351 żołnierzy (w tym 8 poniosło śmierć)
Bośnia i Hercegowina: EUFOR - 195 żołnierzy
Kosowo: KFOR - 320 żołnierzy
Czad: EUFOR RCA - 400 żołnierzy
Morze Śródziemne: Active Endeavour - 200 marynarzy i lotników morskich

edytuj Wojska Lądowe

Zobacz więcej w osobnym artykule: Wojska Lądowe Rzeczypospolitej Polskiej.

Leopard 2A4

Polski czołg PT-91

BMP-1

Wojska Lądowe przeznaczone są do zapewnienia obrony przed atakiem lądowo-powietrznym w dowolnym rejonie Polski, na każdym kierunku, w obliczu każdej formy zagrożenia. Wojska Lądowe podzielone są na następujące rodzaje wojsk:

wojska pancerne i zmechanizowane,
wojska aeromobilne,
wojska rakietowe i artylerii,
wojska obrony przeciwlotniczej,
wojska inżynieryjne
wojska chemiczne,
wojska łączności i informatyki,

oraz inne oddziały i pododdziały rozpoznania i walki elektronicznej, pododdziały działań psychologicznych i pododdziały logistyczne. W Wojskach Lądowych istnieje system logistyczny zabezpieczający proces szkolenia pokojowego, funkcjonowania jednostek wojskowych oraz ich przygotowania do prowadzenia działań bojowych. W Wojskach Lądowych można wyróżnić także wojska obrony terytorialnej i jednostki piechoty górskiej. Struktura i organizacja Wojsk Lądowych odpowiada standardom NATO. Na organizację polskiej armii składają się 2 okręgi wojskowe:

Śląski Okręg Wojskowy,
Pomorski Okręg Wojskowy.

Trzonem Wojsk Lądowych są 4 dywizje ogólnowojskowe(3 zmotoryzowane, 1 pancerna), oraz brygady artylerii, kawalerii powietrznej, saperów, desantowo-szturmowe itp.

edytuj Wyposażenie Wojsk Lądowych

stan aktualny podany przez MON - 20.05.2007

1) czołgi (T-72, PT-91, Leopard 2A4) - 960
2) wozy bojowe (BWP, BWR, KTO Rosomak, HMMWV, BRDM-2) - 2000
3) artyleria (122 mm Haubica Samobieżna 2S1 Goździk,152 mm Armatohaubica wz. 1977 Dana, 122 mm wyrzutnia rakietowa BM-21 Grad-1/RM70, moździerze (LM-60D, LM-60KC, M-98), ppanc (Spike-LR, Metys, Fagot, Komar), ponadto ciągnione zestawy artyleryjskie różnych kalibrów) - 1300

edytuj Lotnictwo Wojsk Lądowych

stan z 1 października 2006

Mi-2 (46)
Mi-8 (24)
Mi-17 (13)
Mi-24 (32)
W-3 Sokół (37)

edytuj Siły Powietrzne

Polski F-16 na lotnisku na Krzesinach

Samolot MiG-29

W-3 Sokół

CASA C295

OORP "Heweliusz" i "Bałtyk"

Zobacz więcej w osobnym artykule: Siły Powietrzne Rzeczypospolitej Polskiej.

Głównym zadaniem Sił Powietrznych, jest prowadzenie operacji mających na celu uzyskanie przewagi w powietrzu i wspieranie oddziałów innych Rodzajów Sił Zbrojnych. Składają się z Wojsk Lotniczych, Wojsk Obrony Przeciwlotniczej i Wojsk Radiotechnicznych.

Ich prekursorem były siły powietrzne Błękitnej Armii podczas I wojny światowej. Do 1 lipca 2004 nosiły nazwę: Wojska Lotnicze i Obrony Powietrznej Rzeczypospolitej Polskiej (WLOP RP), które z kolei zostały utworzone 1 lipca 1990 przez połączenie dwóch rodzajów sił zbrojnych: Wojsk Lotniczych i Wojsk Obrony Powietrznej Kraju.

edytuj Uzbrojenie

stan etatowy z 2007 (w nawiasie dane z 1 października 2006)^[2]

MiG-29 32 (32)
Su-22 48 (48)
An-2 10 (11)
An-26 5 (5)
An-28 12 w tym 10 PZL M28B Bryza (12 w tym 10 PZL M28B Bryza)
CASA C-295M 8 (8)
Tu-154M 2 (2)
Jak-40 4 (4)
TS-11 Iskra 54 (78)
PZL-130 Orlik 28 (28)
Mi-2 16 (12)
Mi-8 12 (12)
W-3 Sokół 23 (23)
Bell 412HP 1 (1)
F-16C/D Jastrząb 41 (dostawy 8 w 2006, 22 w 2007 i 14 w 2008)
Hercules C-130 [5]sztuk

Maszyny które weszły do służby po 1 października 2006

SW-4 (2, dostarczone na początku 2006)

edytuj Marynarka Wojenna

Zobacz więcej w osobnym artykule: Marynarka Wojenna Rzeczypospolitej Polskiej.

edytuj Główne zadania

ochrona polskich interesów na morzu, szczególnie w wyłącznej strefie ekonomicznej we współpracy z Morskim Oddziałem Straży Granicznej;
zapewnienie bezpiecznej żeglugi w polskiej strefie odpowiedzialności;
ochrona ekologiczna polskich obszarów morskich;
ratowanie życia na morzu w polskiej strefie odpowiedzialności, ale także poza nią;

Kompania Marynarki Wojennej

realizacja polskiej morskiej racji stanu;
demonstrowanie obecności na morzu w polskiej strefie zainteresowania państwa;
współpraca z zagranicznymi siłami morskimi, szczególnie państwami Organizacji Paktu Północnoatlantyckiego ( NATO );
udział w operacjach pokojowych i antyterrorystycznych;
szkolenie i przygotowywanie sił do realizacji zadań bojowych na wypadek zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa;

ORP Bielik

utrzymanie odpowiednio wysokiej gotowości bojowej na wypadek wojny;
odpowiednio wczesne wykrycie zagrożenia dla bezpieczeństwa państwa od strony morza;
obrona państwa podczas wojny przed atakiem od strony morza;
utrzymanie panowania na morzu podczas wojny w odpowiedniej strefie obrony przy współdziałaniu z Siłami Powietrznymi;
obrona wybrzeża i terenów nadmorskich przy współpracy z Wojskami Lądowymi i Siłami Powietrznymi

edytuj Okręty

okręt podwodny projektu 877E, typu Kilo - ORP Orzeł (291)
4 okręty podwodne projektu 207, typu Kobben - ORP Sokół (294) Sęp (295), Bielik (296), Kondor (297)
2 fregaty rakietowe typu Oliver Hazard Perry - OORP gen. K. Pułaski (272), Gen. T. Kościuszko (273)

ORP Poznań

korweta dozorowa projektu 620, typu Kaszub - ORP Kaszub (240)
2 korwety rakietowe projektu 1241RE, typu Mołnia - OORP Metalowiec (436), Rolnik (437)- maja zostac wycofane w 2008
3 korwety rakietowo-artyleryjskie projektu 660, typu Orkan - OORP Orkan (421), Piorun (422), Grom (423)
3 niszczyciele min projektu 206FM, typu Mewa - OORP Flaming (621), Mewa (623), Czajka (624)
trałowiec projektu 207DM, typu Gopło - ORP Gopło (630)
12 trałowców projektu 207P, typu Gardno - OORP Gardno (631), Bukowo (632), Dąbie (633), Jamno (634), Mielno (635), Wicko (636), Resko (637), Sarbsko (638), Necko (639), Nakło (640), Drużno (641), Hańcza (642)
1 niszczyciel niszczyciel typu Grom - ORP Błyskawica (okręt muzeum)
4 trałowce projektu 207M, typu Mamry - OORP Mamry (643), Wigry (644), Śniardwy (645), Wdzydze (646)
5 okrętów transportowo-minowych projektu 767, typu Lublin - OORP Lublin (821), Gniezno (822), Kraków (823), Poznań (824), Toruń (825)
2 okręty rozpoznania radioelektronicznego projektu 863, typu Nawigator - OORP Nawigator (262), Hydrograf (263)
okręt szkolny (barkentyna) projektu B79/II - ORP Iskra (253)
okręt szkolny projektu 888, typu Wodnik - ORP Wodnik (251)
2 okręty ratownicze projektu 570, typu Piast - OORP Piast (281), Lech (282)
2 okręty ratownicze projektu B823, typu Zbyszko - OORP Zbyszko (R-14), Maćko (R-15)
2 okręty hydrograficzne projektu 874, typu Heweliusz - OORP Heweliusz (265), Arctowski (266)
okręt wsparcia logistycznego projektu 890, typu Kontradmirał Xawery Czernicki - ORP Kontradmirał Xawery Czernicki (511)
zbiornikowiec paliwowy projektu ZP-1200, typu Bałtyk - ORP Bałtyk (Z-1)

edytuj Lotnictwo Marynarki Wojennej

śmigłowiec dowodzenia Mi-2D (5245)
4 śmigłowce ratownictwa morskiego Mi-2RM (2947, 2948, 2949, 2950)
śmigłowiec transportowy Mi-8MTW-1 (5528)
śmigłowiec transportowy Mi-17 (0608)
3 śmigłowce ratownictwa morskiego Mi-14PS (1013, 1016, 5137)
10 śmigłowców zwalczania okrętów podwodnych Mi-14PŁ (1001, 1002, 1004, 1005, 1007, 1008, 1009, 1010, 1011, 1012)
śmigłowiec zwalczania okrętów podwodnych Mi-14PX (1003)
2 śmigłowce transportowe W-3T Sokół (0209, 0304)
4 śmigłowce ratownictwa morskiego W-3RM Anakonda (0505, 0506, 0511, 0512)
3 śmigłowce ratownictwa morskiego W-3WARM Anakonda (0813, 0815, 0906)
4 śmigłowce zwalczania okrętów podwodnych Kaman SH-2G Super Seasprite (3543, 3544, 3545, 3546)
2 samoloty transportowo-desantowe M-28B Bryza-1TD (1117, 1118)
2 samoloty monitoringu ekologicznego M-28B Bryza-1E (0404, 0405)
7 samolotów rozpoznawczo-patrolowych M-28B Bryza-1R (1006, 1008, 1017, 1022, 1114, 1115, 1116)
samolot rozpoznawczo-patrolowy i poszukiwania okrętów podwodnych M-28B Bryza-1RM bis (0810)

Przypisy

↑ Ustawa z dnia 21 listopada 1967 o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej Dz.U. 1967 Nr 44 poz. 220
↑ http://www.wp.mil.pl/strona.php?idstrona=52&idn=1_11_1

edytuj Źródła

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483),
Ustawa z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 241, poz. 2416),
Ustawa z dnia 27 lutego 2003 r. o utworzeniu Akademii Obrony Narodowej (Dz. U. z 2003 r. Nr 56, poz. 496),
Ustawa z dnia 29 sierpnia 2002 r. o stanie wojennym oraz kompetencjach Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2002 r. Nr 156, poz. 1301),