Pit-stop.html



fragment toru wyścigowego w Indianapolis; po prawej pit lane ze stanowiskami obsługi

budowa stanowisk obsługi przed Grand Prix Monako Formuły 1

Pit-stop - angielskie określenie (w wolnym tłumaczeniu "postój na dołku" albo "zatrzymanie na kanale") oznaczające zatrzymanie się pojazdu uczestniczącego w wyścigu samochodowym na stanowisku obsługi technicznej. Postoje takie, w wyścigach na torach Formuły 1 i amerykańskich (np. w Indianapolis) wykorzystywane są na dotankowanie paliwa lub wymianę opon, czasem także na usunięcie drobnych usterek (np. wymianę uszkodzonego spojlera lub innego fragmentu nadwozia itp.)

edytuj Formuła 1

W wyścigach Formuły 1 pit-stop rzadko trwa dłużej niż 10 sekund, zazwyczaj wyszkolony zespół równocześnie wymienia cztery opony i tankuje kilkadziesiąt litrów paliwa w czasie od 6 do 8 sekund. W przeciętnym wyścigu mającym długość około 300 kilometrów kierowcy zatrzymują się na pit-stop dwukrotnie. Zdarza się jednak, że strategia zespołu przewiduje jedno takie zatrzymanie albo nawet trzy. Zależne to jest od ustawień samochodu, typu użytych opon, pogody w dniu wyścigu itp. Jeśli planuje się jedno zatrzymanie w czasie wyścigu, to samochód musi zabrać ze sobą więcej paliwa, co czyni go cięższym i nieco powolniejszym od pojazdów rywali. Korzyść jednak polega na tym, że kierowca straci mniej czasu na zjazd do swojego stanowiska obsługi, bowiem każdy zjazd na pit-stop łączy się z koniecznością przejechania części okrążenia toru po specjalnie wyznaczonej trasie wzdłuż stanowisk obsługi, zwanej pit lane ("uliczka z kanałami"); na odcinku tym kierowcy muszą znacznie zwolnić, nie przekraczając prędkości 80 km/h (podczas treningu 60 km/h)^[1], co powoduje, że cała ta operacja: zjazd z toru, zatrzymanie, wymiana opon, tankowanie, wyjazd na tor łączy się ze stratą w sumie około 20-30 sekund (w zależności od konfiguracji toru i samego pit lane).

Z kolei stosowana czasem strategia trzech postojów zakłada, że uda się wykorzystać fakt, iż pojazd zawierający mało paliwa jest lżejszy od rywali i pomimo straty czasu na trzech pit-stopach będzie w stanie uzyskać większe szybkości i w efekcie lepszy wynik niż pozostali.

Strategia wybrana przez zespół w wyścigu czasem decyduje o zwycięstwie, ogromny wpływ ma także sprawność zespołu obsługującego samochód. Czasem kluczowe znaczenie ma moment podjęcia decyzji o zmianie strategii, co zdarza się czasem szczególnie wtedy, kiedy w trakcie wyścigu istotnie zmienia się pogoda; jeśli nagle zacznie padać deszcz trzeba czasem natychmiast porzucić zaplanowaną strategię i nakazać kierowcy zjazd na niezaplanowany wcześniej pit-stop po to, aby wymienić opony na takie, które zapewnią pojazdowi optymalną przyczepność na mokrej nawierzchni. Zwlekanie z tą decyzją może doprowadzić do tego, że pojazd będzie miał skłonność do poślizgu i kierowca będzie zmuszony jechać znacznie wolniej; z drugiej jednak strony czasem może się okazać że po kilku minutach deszcz ustąpi i nawierzchnia szybko wyschnie, co może uczynić wymianę opon niepotrzebną albo wręcz utrudniającą jazdę ^[2]. Wjazd do pit lane jest zakazany podczas okresu neutralizacji, gdy na torze znajduje się sefty car-samochód bezpieczeństwa. Kierowca, który zjedzie do pit lane podczas okresu neutralizacji musi liczyc się z karą stop and go. Oznacza ona ponowne odwiedzenie pit lane z tym że kierowca zmuszony jest do 10 sekundowego postoju na swoim stanowisku serwisowym,jednak podczas tego postoju nie można tankowac paliwa ani zmieniac opon. Kara dotyczy tylko tych kierowców którzy podczas okresu neutralizacji tankują paliwo, nie dotyczy ona kierowców którzy zmieniają opony. Kara ta spotkała podczas GP Singapuru Roberta Kubicę i Nico Rosberga.Nie wolno opuszczac pit lane gdy na końcu pasa serwisowego jest zapalone czerwone światło grozi za to wykluczenie z wyścigu - dyskwalfikacja. Kara ta spotkała Rubensa Barichello podczas GP Australi, co ciekawe spotkała go również kara stop and go podczas tego samego wyścigu.

Przypisy