Związek Przyjaciół Panta Koina (gr. Παντα Κοινα - Wszystko Wspólne) – powstał pod koniec 1817 w Warszawie jako niejawna i nielegalna organizacja opozycyjna prowadząca działalność literacką i propagująca samokształcenie.
Sposób zorganizowania i działalności zaczerpnęła od lóż wolnomularskich. Liczyła ok. 20 członków. Czołowymi działaczami organizacji byli K.B. Hoffman i L. Koehler.
Po wyjeździe Ludwika Mauersbergera do Berlina organizacja podupadła, a w 1822 została do reszty rozbita przez policję.
edytuj Bibliografia
- Piotr Czerwiński, Vademecum Historia – cz. 1, Wyd. Greg, Kraków.
|