|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||
Lidia (gr. Λυδία Lydia) – starożytne państwo w zachodniej Azji Mniejszej, ze stolicą w Sardes.
edytuj HistoriaLidyjczyków zalicza się ludów anatolijskich, grupy Indoeuropejczyków, do której należą też Hetyci. Pierwszym znanym władcą lidyjskim był Gyges, złożył on hołd lenny Assurbanipalowi, władcy Asyrii, przeciw której został podniesiony bunt, w którym Gyges został zabity. Jego dzieło kontynuowali Ardys, Sadyattes, Alyattes i Krezus. Upadek Asyrii pozwolił Lidyjczykom na skonsolidowanie państwa i rozszerzenie jego granic po rzekę Halys. Dzięki stopniowemu podboju kolonii greckich Lidia zapewniła sobie dostęp do morza. edytuj Upadek państwa lidyjskiegoMedowie po podboju Asyrii zaatakowali Lidię, prawdopodobnie aby uzyskać dostęp do Morza Egejskiego. W chwili decydującej bitwy nastąpiło zaćmienie słońca, które przepowiedział Tales z Miletu. Po tej bitwie, która miała się odbyć 28 czerwca 585 p.n.e., walczące strony zawarły pokój. W 547 p.n.e. Lidia została zaatakowana przez perskiego władcę Cyrusa. Państwo lidyjskie, którego władcą był Krezus, zawarło sojusz z Egiptem, Babilonią i Spartą. Początkowo w wojnie z Cyrusem, wojska Krezusa odnosiły sukcesy, lecz gdy zostały one wysłane na leże zimowe Cyrus zaatakował i zmusił Krezusa opuszczonego przez sojuszników do kapitulacji w 546 p.n.e.. Sam władca Lidii wbrew greckiej tradycji nie został stracony, lecz został perskim namiestnikiem Lidii. W 334 p.n.e. Lidia została zdobyta przez Aleksandra Macedońskiego, a w 133 p.n.e. przez imperium rzymskie. edytuj Wybrani władcy Lidii
Daty panowania lidyjskich władców są niepewne. Wyjątkiem jest koniec panowania Krezusa. edytuj GospodarkaLidyjczyczy zajmowali się hodowlą koni, owiec, których wełnę przerabiano w warsztatach miast greckich. Lidia miała duże zasoby surowców, przede wszystkim złota, dzięki któremu władcy lidyjscy słynęli z zamożności. Ziemie lidyjskie nadawały się do uprawy dzięki dogodnemu położeniu wśród rzek. edytuj Ciekawostki
edytuj Zobacz też:edytuj Bibliografia1. Józef Wolski, Historia Powszechna Starożytność, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000 |
| All Right Reserved © 2007, Designed by Stylish Blog. |